Zarys współczesnego Egiptu

autor: Agata Chmielewska-Niedośpiał

Egipt jest państwem bogatym kulturowo, z historią zapisaną na papirusie. Niegdyś kolebka cywilizacji, dająca podstawę rozwoju najważniejszych z nauk: astronomii, medycyny, matematyki, zwłaszcza geometrii i algebry. Dziś rodzi mieszane uczucia.

Arabska Republika Egiptu położona jest w północno-wschodniej części Afryki, graniczy ze Strefą Gazy, Sudanem oraz Libią. Powierzchnia wynosi obecnie 1.001.450 km2, gdzie 5% terytorium jest zamieszkałe i nadaje się pod uprawy. Obecna populacja na dzień 1 września 2021 roku wynosi 105.844.482, przyrost naturalny to 1,7% rocznie. Podczas, gdy w Polsce dominuje model rodziny 2+1, w Egipcie średnia dzietność w ubiegłym roku wynosiła 3,06. Aby uniknąć zagrożenia związanego z brakiem wody, żywności, miejsc pracy przy tak dużym wzroście mieszkańców, z początkiem 2019 roku rząd egipski rozpoczął kampanię na rzecz ograniczenia przyrostu naturalnego. Promowana hasłem „Dwoje wystarczy” miała zmienić przekonanie Egipcjan do odchodzenia od wielodzietnej rodziny na rzecz modelu 2+2. Jednak trudno zmienić tradycjonalność, która jest silnie wpisana w kulturę tego państwa afrykańskiego.

Należy tu wspomnieć o praktykowanej wierze islamskiej, której wyznawcy stanowią około 90% społeczeństwa w Egipcie. Pozostała część to chrześcijaństwo obrządku koptyjskiego oraz ateiści (ok. 0,2%). Koptowie zachowali swoje zwyczaje i wierzenia sprzed podboju ziem przez muzułmanów, pomimo arabskiej dominacji politycznej i religijnej. Największy wzrost nastrojów islamistycznych odnotowuje się w latach 70-tych ubiegłego wieku. Ówczesny prezydent, wprowadzając prawo dotyczące możliwości tworzenia partii politycznych, dał sposobność mocnego oddziaływania na rząd Braciom Muzułmanom. Ich pozycja została jeszcze bardziej wzmocniona poprzez wprowadzenie prawa szariatu jako podstawę prawa egipskiego. Rozpoczął się dynamiczny zwrot w kierunku konserwatyzmu religijnego, co skutkowało islamizacją kobiet, czyli przywróceniem nakazów dotyczących ubioru i zachowania kobiet. Współcześni Egipcjanie wyróżniają cztery typy odzienia kobiet: pierwsza ubrana w długie szaty z zakrytą twarzą, widać jedynie oczy kobiety. Drugą okrywa długa szata, odkryta jest jedynie twarz. Trzeci typ pozwala na założenie swobodniejszego stroju, twarz jest odsłonięta, włosy mogą być delikatnie widoczne. Poziom ukrywania ciała kobiety wynika ze stopnia radykalizmu panującego w danej rodzinie. Czwarty typ ubioru jest swobodny i świadczy o innej wierze kobiety i jej rodziny.

Od wielu lat Egipt zmaga się z biedą i bezrobociem, reżimem politycznym. Wielomilionowe sumy wydawane były na zbrojenia, brakowało długoterminowych, rozważnych inwestycji, które generowałoby zatrudnienie. Stłamszenie narodu poprzez zabranie suwerenności, ograniczanie swobód obywatelskich. O poprawę buty Egipcjanie zawalczyli w 2011 roku podczas „arabskiej wiosny”. Protestujący domagali się poprawy sytuacji gospodarczej, walki z bezrobociem, inflacją i mocno widoczną korupcją. W wyniku naporu społecznego oraz straty poparcia ze strony dowódców wojskowych, prezydent Egiptu Hosni Mubarak został zmuszony do ustąpienia ze stanowiska. Władza wróciła w ręce armii,  by rok później w demokratycznych wyborach urząd prezydenta mógł objąć Muhhamad Mursi. Ustanowienie nowej konstytucji zwiększyło swobody obywatelskie, zrównanie praw mężczyzn i kobiet, a także wskazało na islam jako główne źródło prawa, zaznaczając jednak autonomię dla wyznawców chrześcijaństwa i judaizmu.

Pomimo mocno wywalczonego nowego ładu politycznego, państwo egipskie nie jest w stanie funkcjonować bez wpływu militarnego. Wojsko w dalszym ciągu wywiera duży wpływ na działania rządu. Obywatele są tak silnie przyzwyczajeni do ingerencji armii, zdają się nie zauważać, że to właśnie ono odgrywa niezachwianą rolę w kontroli społeczeństwa.

Bibliografia

https://www.populationof.net/pl/egypt/

https://www.paith.gov.pl

https://turystyka.rp.pl/zanim-wyjedziesz/22993-egipt-ma-100-milionow-mieszkancow

Aleksandra Dzisiów-Szuszczykiewicz „Arabska wiosna” – przyczyny, przebieg, prognozy

Patrycja Głogowska Egipt po arabskiej wiośnie – nowy ład polityczny czy umocnienie starego porządku?

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *